|
به کجا رسیده ایم؟ پریمان ترسان و لرزان گیسوان شانه میزند. درخت بیدمان تنهاست، اما شاد و پر امید چشم به راه ستاره ای است. همه ما، عمو یادگارهایی دل چرکینایم و ناآگاه از هشیاری و مستی...
اما خوشحالم که "آخرش یه شب ماه میآد بیرون..."
با یاد ف.مهراد + نوشته شده توسط مسافر در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388 و ساعت
9:29 |
|
درباره وبلاگ
هدف از ایجاد این پنجره فراهم کردن شرایط گفتنی آزاد برای اندیشه های گوناگون است .
دامنه گفتنی ها گستره گسترده ای را در بر خواهد گرفت هنر ، عرفان ، طب غیر کلاسیک و کلاسیک ، صنعت ، ورزش ،ادیان و مذاهب ، سیاست ، اجتماع ، خوراکی ها و هر آنچه که می توان در موردش گفت و دانست ؛ به شرط آنکه ارزشمند باشد . معیار ارزشمند بودن هم آنست که گوینده خود مطلبش را ارزشمند بداند . هر چند با آنچه که میگویی مخالفم ، اما حاضرم جانم را فدا نمایم که اندیشه ات را آزادانه بیان نمائی. ولتر طراح قالب
|
