|
به کجا رسیده ایم؟ پریمان ترسان و لرزان گیسوان شانه میزند. درخت بیدمان تنهاست، اما شاد و پر امید چشم به راه ستاره ای است. همه ما، عمو یادگارهایی دل چرکینایم و ناآگاه از هشیاری و مستی...
اما خوشحالم که "آخرش یه شب ماه میآد بیرون..."
با یاد ف.مهراد + نوشته شده توسط مسافر در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388 و ساعت
9:29 |
بعضی ها فکر می کنند که خودشان، تفکراتشان، خواسته ها و آرزو هایشان تنها چیز های ثابت دنیا هستند. آنها همه چیز را با این مقدار های ثابت می سنجند و فکر می کنند اگر چیزی با این معیار ها جور در نیامد ارزش ندارد. اما متاسفانه باید بگویم کم کم دارم به این نتیجه می رسم که تنها چیزی که در این دنیا ثبات ندارد همان خود آدمی است. سنگ همان سنگ باقی میماند. درخت همان درخت است و آب همیشه آبی است.
+ نوشته شده توسط مسافر در چهارشنبه نهم اردیبهشت 1388 و ساعت
4:42 |
|
درباره وبلاگ
هدف از ایجاد این پنجره فراهم کردن شرایط گفتنی آزاد برای اندیشه های گوناگون است .
دامنه گفتنی ها گستره گسترده ای را در بر خواهد گرفت هنر ، عرفان ، طب غیر کلاسیک و کلاسیک ، صنعت ، ورزش ،ادیان و مذاهب ، سیاست ، اجتماع ، خوراکی ها و هر آنچه که می توان در موردش گفت و دانست ؛ به شرط آنکه ارزشمند باشد . معیار ارزشمند بودن هم آنست که گوینده خود مطلبش را ارزشمند بداند . هر چند با آنچه که میگویی مخالفم ، اما حاضرم جانم را فدا نمایم که اندیشه ات را آزادانه بیان نمائی. ولتر طراح قالب
|
